امامعلی

امام علی (ع)

تو که مرا آورده ای پس رحم کن به خواری ام

اشکی نمانده که گویم پس رحم کن به زاری ام

می ترسم از مردم ببین انس و پناه من تویی

من نا امید از راه ها امید راه من تویی

بزرگمنش مهمانواز 

کریمی و پر رمز و راز 

جز تو خدایی نیست و سجده کنم برای تو 

از باب بندگی فقط گوش کنم صدای تو 

عمل من اندک است آن را دو چندانش بکن

گناه من گر زیاد است از دیده پنهانش بکن